FELIPE JUARISTI

No consumirse; consumarse en el otro.

Maitaleek

eman dezakete bizia

maite dutenaren alde,

eta herioa ere bai,

piztien antzera.

Maitaleek

elkar salba dezakete,

eta besarkatu,

zeruko astroek bezala,

poliki-poliki,

ez daitezen erre

eta errausturik eror.

Azken dantza maitalearekin,

koloretako arrainak sabelean:

kondenatuaren azken afari legea:

amak egiten zuen arroz esnea;

hilzorian denaren azken gaua,

denbora guztia txoriak pasaeran;

suizidaren azken gutuna:

“Mesedez, itzali gasa!”;

ordaintzeke dagoen azken faktura:

lili sorta azokan erosia;

pianoaren azken nota

emango ez den kontzerturako;

mozkorraren azken tragoa,

bakardade minari eskainia;

ezkon berrien azken eztei gaua,

bakoitza bere aldetik joan aurretik;

poetaren azken hitzak:

“Zer da mututasun hau?”;

kale garbitzailearen azken lana:

dena zaborretara botatzea.

Ternezian harrapatuta bizi,

airea sarean bezala.

Bakea, azken finean, bake nahia baino ez da.

El vencedor y el vencido en la contienda conservan su dignidad. Pero también queda mucha de ella entre los restos dispersos en el campo de batalla.

Sekula ez du egia izango irabazleak. Egia, izan ere, gainerako guztia suntsitu ondoren geratzen den hondarra da.

La verdad no está en el triunfo. La verdad es lo que queda, una vez que todo lo demás ha sido destruido.

Ni baino urte bi geroxeago sortu zen ETA. Bera joan da: ni geratu naiz, mila zauri eginda oraindik.

Escribe Manuel de Lope que “la paciencia es una forma de desapego”. No tiene razón. La serenidad y la paciencia van de la mano. Significa la asunción de la propia lentitud, ante la velocidad que va adquiriendo el mundo. La paciencia es un tren que va despacio, por vía estrecha, pero permite contemplar, admirar y comprender el paisaje cada vez más cercano.

“Ez du sufrimenduak atertzen!”, izan omen ziren Baudrillarden azken hitzak, hil aurretik. Irakeko gerra zuen buruan, nonbait.