lotofagoak/lotofagos
Alemanian, nazismoa eta gero, ez zen oroimena berreskuratu 1968.era arte. Orduraino asko ziren uste zutenak alemanek bi aukera baino ez zutela: ahanzmenaren baitan bizi eta oroimenean gaixotu.
Oroimena gogora ekartzeko izua handia da oso: bera manipulatzeko edo faltsifikatzeko tentazioa nabaria da, ez berari aurrez aurre begiratu nahi diotenentzat, iraganari buruz duten ikuspegia besteenaren gainean jarri nahi dutenentzat baizik.
Erruduntasunari buruz pentsatzea ezinezkoa da iraganari buruz pentsatu gabe. Aukerako oroimena errudun sentimendua eta biktimismoa barreiatzeko modurik seguruena da.
Borgesek dio ahanzmena dela ez den gauza bakarra. Oroimena jarriko nuke maila berean. Ahanzmenaren baitan sartzen baita oroimena.
Ulises ezaguna egiten da daramatzan orbainengatik. Bere identitatearen aztarnak zauriak dira. Horiek ezin daitezke ezabatu.
Gehiegizko ahanzmena hilgarri da.
Demasiado olvido es letal.
Ulises, al final, es reconocido por sus cicatrices. Las huellas de las heridas son las marcas de su identidad. No han sido borradas, ni olvidadas.
Afirma Borges que sólo una cosa no hay: olvido. Pondría el recuerdo al mismo nivel. El olvido incluye el recuerdo.
Pensar sobre la culpa es imposible, sin volver al pasado. La memoria selectiva es la mejor manera de extender el sentimiento de culpa y el victimismo.
Existe una gran prevención y miedo hacia el hecho de recordar. La tentación de manipularlo o falsificarlo es demasiado atractiva, no para quienes buscan hacerle frente con la mirada limpia, sino quienes desean capitalizar políticamente su ficción sobre el mismo.
La memoria en Alemania, tras el nazismo, no se recuperó hasta 1968. Hasta entonces eran muchos los que creían que los alemanes tenían únicamente dos opciones: vivir en el olvido o enfermar en el recuerdo.
Iruzkin berriak