euskal poesia/ poesía vasca
Zertaz dira pleinu euskal poetak?
Inor ez dute hil bertsoen kariaz,
poesia txar asko badabil ere
liburuetan.
Isiltasunak hil lezake,
edo hitzen goseak.
Poesia ez da arma,
ez jostailu, ez ikur.
Zuloa da hondartzan,
itsasoak aldiro betetzen du.
Gerran omen daude poetak,
metaforak jaurtitzen elkarri
lubaki batetik bestera,
paperezko lehergailu txikiak.
Odolak bezala zikintzen dute,
metal zorrotzak bezala zauritzen,
kanta kaxkar batek bezala nekatzen.
Heriotza, denok badakigu,
beste nonbait da.
Poeta lurperatzaile bihurtu da,
borrero izateko lotsaz.
¿De qué se quejan los poetas vascos?
En este país, por fortuna,
a nadie han matado por sus rimas.
¡Y mira que hay mala poesía
en los libros!
Puede matar el silencio,
o el hambre de palabras.
La poesía no es un arma,
ni un juguete, ni una bandera.
Es un agujero en la playa,
que el mar va llenando sin esfuerzo.
Dicen que los poetas están en guerra,
se arrojan metáforas de trinchera a trinchera,
pequeños artefactos de papel.
Pero ensucian como la sangre,
hieren como el metal más afilado,
cansan como una canción sin melodía.
La muerte, lo sabemos,
está en otra parte.
El poeta se ha metido a enterrador,
por miedo a convertirse en verdugo.
Iruzkin berriak